رحمان هاتفی که از روزنامه نگاران برجسته ایرانی در سال‌های پیش از انقلاب اسلامی بود، اولین‌بار در سال ١٣۴۵ و به جرم «فعالیت بر خلاف منافع ملی» دستگیر شد و به مدت یک سال در زندان «قزل قلعه» حبس بود.

بار دوم سال ١۳۵٠ بود که هاتفی مجددا به دلیل فعالیت روزنامه‌نگاری و انتقاد از نبود آزادی بیان در کشور، بازداشت شد و یک سال دیگرهم در زندان ماند.

او در سال ١٣۵۲ تصمیم گرفت تا به صورت جدی‌تر وارد فعالیت‌های سیاسی شود و به همین دلیل به «حزب توده» پیوست. حزب توده ایران در سال ۱۳۲۰ با ایدﺋولوژی مارکسیست-لنینیستی تاسیس شد و پیرو سیاست‌های «اتحاد جماهیر شوروی» در آن زمان بود.

رحمان هاتفی سپس همکاری با «رادیو پیک ایران» که رادیویی وابسته به این حزب بود و از «آلمان غربی» و «بلغارستان» پخش می‌شد را ادامه داد.

هاتفی در سال 1356 نشریه «نوید» را نیز بنیانگذاری کرد تا به تبلیغ حزب توده و مخالفت با رژیم پهلوی بپردازد. همچنین به عضویت در هیات تحریریه روزنامه «کیهان» در آمد، تا در زمان وقوع انقلاب اسلامی، نقش مهمی را در انتشار صدای انقلابیون داشته باشد و سپس سردبیر این روزنامه شد. اما پس از انقلاب اسلامی ایران، اتفاقات سیاسی به میل رحمان هاتفی و دوستانش پیش نرفت.

هاتفی طی برخوردهای امنیتی و تصفیه‌هایی که چند ماه پس از انقلاب در بهار سال ١٣۵٨ و با نام «انقلاب فرهنگی» انجام گرفت، از روزنامه کیهان اخراج شد. سپس ٧ اردیبهشت ١٣۶٢ به جرم همکاری با حزب توده در تهران دستگیر شد و برای بازجوئی به «زندان توحید» که در اختیار «کمیته انقلاب» بود انتقال یافت.

او 19 تیر 1362 در زندان و به دلیل شکنجه‌های زیادی که متحمل شد، فوت کرد.

«شیوا فرهنمند راد» از اعضای حزب توده، در مصاحبه‌ای گفته است: «برخی‌ها گفتند رحمان زیر شکنجه کشته شد، و برخی هم گفتند به علت شکنجه‌های زیادی که متحمل شد، تصمیم گرفت تا با جویدن رگ‌هایش خودکشی کند.»

رحمانی هاتفی 42 ساله در «گورستان خاوران» و در کنار سایر اعدامی‌های دهه شصت شمسی در ایران دفن شد. 

«صدرالدین الهی» همکار رحمان هاتفی در روزنامه‌ کیهان، نوشته است: «هیچ صنفی بیش از صنف ما، در طول تاریخ مشروطیت ایران و سال‏های بعد از آن قربانی نداده است. عجیب است که از یک آدم خیلی معمولی به عنوان "شهید" و "قربانی" تجلیل می‏کنند، ولی از روز اول انقلاب مشروطه که جهانگیر خان صوراسرافیل را در باغشاه می‏کشند تا همین آخرین آن، یعنی سیامک پورزند که خود را از بالا پرت می‏کند و خودکشی‏اش نوعی قتل است، افراد بسیاری از این حرفه به قتل رسیده‏اند؛ از  رحمان هاتفی تا علی‌اصغر امیرانی، از محمد مسعود تا میرزاده عشقی و... هم‏چنان می‏توانم بشمارم.»